Gres o grubości 2 cm, ułożony na przygotowanym przez nas podłożu
Płyty gresowe 20 mm to dziś najczęstszy wybór na taras, który ma wyglądać dobrze przez dekady i nie wymagać sezonowej pielęgnacji. Nie chłoną wody, nie płowieją i nie trzeba ich olejować. Robimy całość: od podbudowy i spadków, przez odwodnienie, po ułożenie płyt i uprzątnięcie placu.
Żadnego olejowania na wiosnę, żadnego szlifowania po zimie. Płyty gresowe myje się wodą i na tym kończy się cała pielęgnacja tarasu.
Barwa jest wypalona w masie, nie naniesiona na powierzchnię. Południowa strona tarasu po kilku sezonach wygląda tak samo jak zacieniona.
Wino, tłuszcz z grilla czy żywica z drzewa schodzą wodą z detergentem. Powierzchnia jest praktycznie nieprzepuszczalna.
Żadnej impregnacji co sezon, żadnego szlifowania. Cała pielęgnacja to mycie i kontrola odpływów.
Niska nasiąkliwość sprawia, że cykle zamarzania i rozmarzania nie niszczą struktury płyty.
Wybór nie jest kwestią gustu, tylko tego, co jest pod tarasem i jak ma on pracować. Podpowiadamy po obejrzeniu miejsca.
Płyty leżą na regulowanych stopkach, kilka centymetrów nad podłożem. Wsporniki wyrównują poziom nawet na nierównej wylewce i pozwalają zrobić płaski taras nad podłożem ze spadkiem.
Sprawdzają się, gdy pod tarasem biegną instalacje, gdy trzeba wyrównać duże różnice poziomów albo gdy zależy Ci na możliwości zdjęcia pojedynczej płyty bez naruszania reszty.
Płyty układane na warstwie zagęszczonego kruszywa i podsypce. Woda odprowadzana jest w głąb, przez szczeliny między płytami, bez budowania odwodnienia liniowego.
Naturalny wybór dla tarasów na gruncie, ścieżek i dojść, wszędzie tam, gdzie zależy Ci na drenażu i prostszej konstrukcji.
Klasyczne układanie na przygotowanej wylewce, z fugą i dylatacjami. Daje najsztywniejszą, całkowicie szczelną nawierzchnię, ale wymaga poprawnego spadku i odwodnienia już na etapie betonu.
Rozwiązanie dla tarasów nad pomieszczeniem użytkowym, balkonów i miejsc, gdzie woda nie może przenikać w głąb konstrukcji.
| Parametr | Co oznacza w praktyce | O co zapytać |
|---|---|---|
| Nasiąkliwość | Poniżej 0,5% to wartość typowa dla gresu porcelanowego. Im niższa, tym mniejsze ryzyko uszkodzeń mrozowych. | Czy płyta jest opisana jako gres porcelanowy, a nie zwykła terakota. |
| Antypoślizgowość | Na taras dobiera się powierzchnie o podwyższonej szorstkości, zwykle klasy R11. | Klasę antypoślizgowości. Gładki, polerowany gres po deszczu bywa niebezpieczny. |
| Odporność na UV | Kolor wypalony w masie nie blaknie, także po stronie południowej. | Czy barwa jest w masie, czy naniesiona powierzchniowo. |
| Format | Większy format to mniej fug i spokojniejszy rysunek tarasu, ale wyższe wymagania wobec równości podłoża. | Ile docinek wyjdzie przy Twoim obrysie tarasu. |
| Grubość | 20 mm to standard dla nawierzchni układanych luzem. Cieńsze płyty wymagają pełnego klejenia. | Czy deklarowana grubość pozwala na montaż metodą, którą planujesz. |
Nie płowieje i nie wymaga impregnacji. Jest odporny na plamy i zarysowania, więc sprawdza się przy grillu i pod meblami przesuwanymi po nawierzchni. Nie pracuje pod wpływem wilgoci, przez co szczeliny pozostają równe przez lata.
Jest cieplejsza w dotyku i bardziej sprężysta pod stopą, co ma znaczenie, jeśli chodzisz po tarasie boso. Łatwiej ją przyciąć na skomplikowanym obrysie i prościej zamaskować nią nierówności konstrukcji.
Zimą powierzchnia bywa śliska, więc klasa antypoślizgowości nie jest szczegółem. Płyta jest też sztywna: nie wybacza źle zagęszczonej podbudowy, a pojedyncze osiadanie od razu widać w linii fug.
Większość problemów z tarasami z płyt nie dotyczy samych płyt, tylko tego, co jest pod nimi: źle zagęszczonej podbudowy, braku spadku albo wody, która nie ma gdzie odpłynąć. Dlatego bierzemy odpowiedzialność za całość, a nie za ułożenie nawierzchni na cudzym podkładzie.
Wybranie gruntu, warstwy kruszywa i zagęszczenie. To etap, który decyduje o tym, czy taras osiądzie.
Ustalamy kierunek odprowadzenia wody i wykonujemy spadek. Woda nie może trafiać na elewację ani na sąsiednią działkę.
Montaż wybraną metodą, z zachowaniem równych szczelin, obrzeży i dylatacji tam, gdzie są potrzebne.
Docinanie płyt przy obrysie, obrzeża i sprzątnięcie placu. Taras oddajemy gotowy do ustawienia mebli.
Grubością i tym, co z niej wynika. Płytka do wnętrz ma zwykle 8-10 mm i musi być klejona na całej powierzchni, bo inaczej pęka pod obciążeniem punktowym. Płyta tarasowa to ten sam gres w grubości 20 mm, dzięki czemu można ją położyć luzem na wspornikach albo na kruszywie, bez kleju i bez wylewki. Stąd bierze się możliwość zdjęcia pojedynczej płyty czy dostępu do instalacji pod tarasem.
Gres porcelanowy o nasiąkliwości poniżej 0,5% jest mrozoodporny, bo woda praktycznie nie wnika w jego strukturę. Uszkodzenia mrozowe biorą się zwykle nie z materiału, lecz z wody stojącej pod płytami, czyli z błędu w podbudowie albo odwodnieniu.
Zależy od wykończenia powierzchni. Na tarasy dobiera się płyty o podwyższonej antypoślizgowości, zwykle klasy R11. Gładkie, polerowane powierzchnie, świetne we wnętrzu, na zewnątrz sprawdzają się źle i ich nie proponujemy.
Często tak, zwłaszcza na wspornikach regulowanych, które wyrównują nierówności starej nawierzchni i nie wymagają jej skuwania. Warunkiem jest nośne, stabilne podłoże oraz zapas wysokości, bo taras podniesie się o kilka centymetrów. Ocenimy to na miejscu.
Mycie wodą z detergentem i okresowe sprawdzanie, czy szczeliny oraz odpływy nie zarosły. Nie ma impregnacji, olejowania ani szlifowania, które przy drewnie wracają co sezon.
Najczęściej formaty od 60×60 do 60×90 cm, spotykane są też 80×80 i układy podłużne imitujące deskę. Format dobieramy do wielkości i proporcji tarasu, bo na małej powierzchni duża płyta wymusza sporo docinek.
Napisz lub zadzwoń. Umówimy pomiar, obejrzymy podłoże i podpowiemy, która metoda montażu sprawdzi się u Ciebie najlepiej.